Ojciec Pio i jego duchowa córka. Mary Pyle wierna powierniczka i opiekunka rodziców

Głęboka wiara i miłość do Chrystusa złączyły włoskiego kapucyna i amerykańską arystokratkę więzią duchowej przyjaźni, przypominającą relację św. Franciszka i św. Klary. Oboje realizowali powołanie do świętości w San Giovanni Rotondo: ojciec Pio poprzez kapłaństwo, a Mary Pyle jako tercjarka franciszkańska.

Mary (urodzona w 1888 roku jako Adelia McAlpin Pyle) pochodziła z zamożnej nowojorskiej rodziny skoligaconej z Rockefellerami. Choć starannie kształcona na damę z wyższych sfer i biegła w pięciu językach, wybrała życie w ewangelicznym ubóstwie. Przez dziesięć lat pracowała jako asystentka i tłumaczka Marii Montessori, jednak przełomem było spotkanie z ojcem Pio w 1923 roku. Od tego czasu służyła mu jako powiernica oraz tłumaczka dla pielgrzymów z całego świata. W San Giovanni Rotondo wybudowała dom zwany „różowym zamkiem” – otwarty dla potrzebujących, w którym do śmierci opiekowała się rodzicami ojca Pio. To z jej rodzinnego majątku sfinansowano budowę klasztoru i seminarium w Pietrelcinie. Po śmierci w 1968 roku została pochowana w kaplicy grobowej kapucynów, a jej postać uwieczniono na mozaikach w nowej bazylice obok samego ojca Pio.

Jej historia to inspirujące świadectwo o tym, co może się wydarzyć, gdy Boże wezwanie zostanie podjęte bez lęku i realizowane z całkowitym oddaniem.

Skrzydło 1:

L’Americana [Mary Pyle – przyp. red.] zbliżała się wiekiem powoli do siedemdziesięciu lat,

ale ciągle aktywnie działała, a mieszkańcy nazywali ją z miłością „mamma”. Ona sama w listach do przyjaciół nazywała siebie „oldissima” („staruszka”). Kiedyś, gdy jeszcze cieszyła się dobrym zdrowiem, zapytała ojca Pio: „Cóż ja zrobię, kiedy Bóg Ciebie zawoła?”. Odpowiedział: „Co zrobisz, gdy Bóg mnie zawoła? Powitasz mnie!”. Odpowiadając w ten sposób, miał rację. Mary Pyle faktycznie uprzedziła go i zmarła przed nim.

Skrzydło 2:

Adelia [Mary Pyle – przyp. red.] wspominała kilka lat później w następujących słowach: „Patrzyliśmy po prostu na siebie i potem upadłam na kolana i powiedziałam «ojcze». On położył na mojej głowie swoją poranioną dłoń i powiedział: «Moje dziecko, nie podróżuj już więcej. Zostań tutaj»”. (...) Adelia uświadomiła sobie, że w ojcu Pio znalazła wytęsknionego duchowego przewodnika.